U bevindt zich op:Nationaal Kompas Volksgezondheid›Zorg›Geestelijke gezondheidszorg›Ggz voor volwassenen›Ggz voor volwassenen samengevat
De ggz voor volwassenen biedt diagnostiek, behandeling en begeleiding. Het grootste deel ontvangt kortdurende zorg. Ggz-instellingen bieden hun zorg meestal aan in de vorm van een zorgprogramma. Dat is een samenhangend zorgaanbod voor mensen met een bepaald type stoornis of hulpvraag. Een zorgprogramma bestaat vaak uit een combinatie van psychofarmaca en psychotherapeutische interventies. De huisarts is de belangrijkste verwijzer naar de ggz.
Rond een half miljoen volwassenen was in 2007 in behandeling bij ggz-instellingen. Het aantal cliënten bij ggz-instellingen is met 6% gestegen tussen 2005 en 2007. Meer dan de helft van de cliënten is nieuw. Bijna de helft van de behandelingen is binnen drie maanden afgerond; een kwart van de behandelingen duurt langer dan een jaar.
De gespecialiseerde ggz wordt relatief vaak bezocht door hoogopgeleide mensen, vooral in de leeftijd tussen 35 en 44 jaar. Vrouwen zoeken vaker hulp dan mannen, evenals mensen die in een stad wonen. Mensen komen vooral bij de gespecialiseerde ggz voor stemmingsklachten en angst- en spanningsklachten. De meest voorkomende psychische stoornissen binnen de gespecialiseerde ggz zijn persoonlijkheids- of gedragsstoornissen en stemmingsstoornissen.
Van de mensen met een psychische stoornis krijgt een groot deel hulp vanuit de eerstelijn. Slechts 18% van de mensen met alcoholmisbruik of –afhankelijkheid krijgt enige vorm van hulp. Bij mensen met een stemmingsstoornis is dit 64% en bij mensen met een angststoornis 41%. Volwassenen moesten in 2007 na aanmelding gemiddeld drie weken wachten op het eerste gesprek met een hulpverlener.
Van de mensen met een stemmingsstoornis heeft 28% wel behoefte aan hulp, maar ontvangt hiervoor geen hulp. Bij mensen met alcoholmisbruik of –afhankelijkheid is dit 8%. Groepen mensen die naar verhouding een grotere zorgbehoefte hebben, zijn vrouwen, mensen met ernstigere symptomen, mensen in stedelijke gebieden, alleenwonenden en alleenstaande ouders en werklozen en arbeidsongeschikten. In deze groepen komen naar verhouding ook vaker psychische stoornissen voor.
