U bevindt zich op:Nationaal Kompas Volksgezondheid›Preventie›Van ziekten en aandoeningen›Psychische stoornissen›Depressie›Depressie: Wat zijn de kosten?
Er zijn geen cijfers bekend over de uitgaven specifiek voor preventie van depressie. De informatie op deze pagina heeft daarom betrekking op kosten van preventie van psychische stoornissen in het algemeen. In 2007 is naar schatting ongeveer 83,5 miljoen euro uitgegeven aan gezondheidsbevorderende maatregelen gericht op preventie van psychische stoornissen binnen de zorg (Post et al., 2010b). Aan activiteiten als voorlichting, lotgenotencontact en trainingen door de ggz is 41 miljoen euro besteed. Voor de openbare geestelijke gezondheidszorg door GGD’en is ongeveer 34 miljoen uitgegeven. Daarnaast is er 8,5 miljoen uitgegeven aan gezondheidsbevorderende maatregelen die van invloed kunnen zijn op het voorkomen van psychische stoornissen, zoals preventie van drugs- en gokverslaving. Buiten de zorg is ruim 330 miljoen euro besteed aan maatregelen om psychische stoornissen te voorkomen, waaronder activiteiten gericht op het voorkomen van geluidshinder.
De uitgaven aan preventie van psychische stoornissen (83,5 miljoen euro) binnen de zorg zijn klein ten opzichte van de uitgaven aan behandeling van psychische stoornissen (op basis van voorlopige cijfers geschat op ruim 15 miljard euro) (Slobbe et al., forthcoming). Ook zijn de preventie-uitgaven erg klein in verhouding tot de kosten die het aantal nieuwe gevallen van psychische stoornissen jaarlijks met zich meebrengt. De zorgkosten voor depressie en angststoornissen zijn respectievelijk 124,4 en 86,7 miljoen euro; de kosten voor ziekteverzuim zijn respectievelijk 467,4 en 998,8 miljoen euro voor depressie en angststoornissen (Meijer et al., 2006).
Geïndiceerde preventie van depressie valt sinds 1 januari 2008 onder de Zorgverzekeringswet (Speijer, 2008). Dit betreft interventies bij personen met de diagnose subklinische depressie. Deze vorm van preventie valt onder de eerstelijnspsychologische zorg en wordt bekostigd via een verrichtingensysteem. Dat houdt in dat het tarief wordt berekend op basis van de verrichtingen die hebben plaatsgevonden. Zorg voor mensen met lichte depressiviteitsklachten zónder de diagnose subklinische depressie valt voor de Zorgverzekeringswet niet onder geïndiceerde preventie, maar onder de reguliere eerstelijnszorg. Financiering van universele en selectieve preventie van depressie loopt via de Wmo. In principe kunnen ook mensen met lichte klachten zonder de diagnose subklinische depressie hiervoor in aanmerking komen. Dit is afhankelijk van het beleid van de betreffende gemeente omtrent universele en selectieve preventie. In het kader van de Wmo ontvangen alle gemeenten middelen in het Gemeentefonds. De middelen uit het Gemeentefonds zijn niet geoormerkt; gemeenten kunnen zelf bepalen waaraan zij de middelen besteden (Meijer et al., 2006).
