Depressie: Zijn er verschillen naar sociaaleconomische status?

Geen opleidingsverschillen in depressieve stoornis

Depressieve stoornissen komen het meest voor bij laagopgeleiden, namelijk bij 7,6% van de volwassen bevolking tussen de 18 en 64 jaar met alleen lagere school (zie figuur 1). Bij laagopgeleide mannen is de prevalentie het hoogst (9,7%) (zie figuur 2). De opleidingsverschillen in het voorkomen van depressieve stoornissen zijn niet significant. Dit geldt zowel voor mannen als voor vrouwen.

Er zijn wel significante verschillen naar inkomen. Mensen met een laag inkomen hebben vaker een depressieve stoornis dan mensen met een hoog inkomen. Werklozen hebben vaker last van een depressieve stoornis dan werkende mensen, studenten, huismannen- en vrouwen en gepensioneerden. Deze verschillen gelden zowel voor mannen als voor vrouwen. Bij mannen is de hoge prevalentie van depressieve stoornissen onder huismannen opvallend (24,5%) (De Graaf et al., 2010a).

Zowel opleidingsniveau als inkomen zijn indicatoren voor de sociaaleconomische status van mensen (zie ook: Wat is sociaaleconomische status? en Beschrijving opleidingscategorieën).

Geen opleidingsverschillen in dysthymie

Er zijn geen verschillen in het voorkomen van dysthymie tussen laagopgeleiden en hoogopgeleiden (De Graaf et al., 2010a). Dit geldt zowel voor mannen als voor vrouwen. Dysthymie komt wel vaker voor bij mensen met een laag inkomen en bij mensen die geen betaald werk hebben. Bij mannen zijn alleen de inkomensverschillen in dysthymie significant. Bij vrouwen is de werksituatie relevant: Niet-werkende vrouwen hebben vaker last van dysthymie dan werkende vrouwen.